विमानतळावर मित्रांच्या घोळक्यातून बाहेर पडत सोहम् माझ्याजवळ आला आणि त्याने मला कडाडून मिठी मारली. घरून निघताना रडायचं नाही, असं ठरवून देखील माझे डोळे पाणावले… “आई, असंच रडक्या डोळ्यांनी मला निरोप देणार आहेस का तू?” सोहम् मला थोपटत म्हणाला.
“नाही बाळा. बिलकुल नाही. हे बघ मी पुसले डोळे. मी हसऱ्या चेहऱ्याने तुला निरोप देणार आहे. आपला सेल्फी काढ बरं आधी न विसरता! नाहीतर तसाच घाईघाईने आत निघून जाशील…”
फोटो सेशन संपलं. सोहमने मला लगोलग ते व्हॉट्स ॲपवर पाठवले. माझ्या पाया पडून आशीर्वाद घेऊन तो सामानाची ट्रॉली घेऊन एकटाच पुढे चालायला लागला.
सोहमने परदेशी शिक्षणासाठी संधी त्याच्या गुणवत्तेवर मिळवली, तेव्हा केवढा आनंद झाला होता मला. पण त्याचे तिथल्या विद्यापीठात जायचे दिवस जसजसे जवळ यायला लागले, तेव्हा मात्र मी मुळापासून हादरले. माझी बेचैनी दिवसेंदिवस वाढत चालली होती. कामात लक्ष लागेना. उगाचच चीडचीड होत होती. लेकाच्या सुखाआड यायचं नाही, असं दहादा मनाला बजावून सुद्धा डोळ्यांत येणारे अश्रू मी थोपवू शकत नव्हते…
हेही वाचा – विचार, संस्कार अन् जीवनमूल्यांचं कुंपण…
लहानपणापासूनच तो आईवेडा. ‘आई, आई…’ करत सतत अवतीभवती असायचा. जसजसं वय वाढत गेलं, तशी त्याची तल्लख बुद्धी समोर येत गेली. शाळेत अभ्यासाबरोबरच खेळात देखील बक्षिसे मिळविली. ती घरी येऊन मला दाखवायला, तो नेहमी कासावीस असायचा. छोट्या-मोठ्या आजारपणात मांडीवर झोपायचा हट्ट करणारा तो कॉलेजच्या पायऱ्या चढून सुद्धा माझी मांडी सोडायला तयार नसायचा. कॉलेजमध्ये खंडीभर मित्रमैत्रिणी बनवले आणि सगळ्यांना घेऊन हक्काने घरी यायचा आणि खाद्यपदार्थ बनवण्यात मी कशी बेस्ट आई आहे हे अभिमानाने मिरवायचा. कधीतरी उगाचच मला चिडवत म्हणायचा, “आई लहानपणी तू लावायचीस तशी तीट लाव ना, उगाच कोण्या मुलीची नजर नको लागायला तुझ्या लाडक्या मुलाला.”
काही वर्षांपूर्वी यांच्या अचानक जाण्याने माझ्या जगण्याला ब्रेक लागला होता. काही कळायच्या आतच सगळं संपलं होतं. तेव्हापासून सोहम् आणि मी एकमेकांच्या सोबतीने जगत होतो… माझी अवस्था आणि बेचैनी माझ्या बाबांनी अचूक हेरली आणि गेल्या आठवड्यात ते घरी येऊन गेले. परदेशी जाण्याचं काहीतरी सामान आणायला गेलेला सोहम् परत आला असावा, असे समजून मी दार उघडले आणि बाबांना अचानक दरवाज्यापाशी उभं बघून मला आश्चर्य वाटले. पण त्यांनी यायचं प्रयोजन सांगितले आणि मी काहीशी शांत झाले. मी पटकन चहा आणि पोहे बनवले खायला. खाता खाता बाबांनी मला समजवायला सुरवात केली,
“बेटा, तुझ्या पोटी एवढा बुद्धिमान मुलगा जन्माला आला आहे. त्यामुळे त्याच्या तल्लख बुद्धीचा पक्षी जर सातासमुद्रापार जाऊन मोठा पराक्रम गाजवणार असेल तर, उलट मी म्हणेन की, तुझ्यासारखी नशीबवान तूच आहेस. सगळ्यांच्याच नशिबी हे सुख देत नाही देव. उलट, त्याच्या पंखात तुझ्या प्रेमाची, प्रोत्साहनाची आणि भक्कम आधाराची शक्ती तुला मनापासून ठासून भरायची आहे जेणेकरून, तो गरूडझेप घेऊन परदेशीभूमीवर भक्कमपणे उभा राहून त्याचं शिक्षण पूर्ण करू शकेल. बेटा, तीनच वर्षांचा प्रश्न आहे. हा हा म्हणता दिवस जातील निघून…”
“बाबा तीन वर्षे म्हणजे कमी का दिवस आहेत. हे गेल्यापासून तर आम्ही दोघेच जगत आलोय एकमेकांच्या सोबतीने. त्याच्याशिवाय एक दिवस देखील जगले नाहीये मी…”
“बेटा सगळं कबूल आहे तुझं. पण तरीही मुलाच्या उज्ज्वल भवितव्यासाठी तुला सावरायला हवं आता. पूर्वीच्या काळी राजे लढाईला निघताना त्यांच्या पत्नी आणि माता त्यांच्या कपाळावर कुंकूम तिलक लावून त्यांना ओवाळून निरोप देताना विजयाचा आशीर्वाद द्यायच्या. आपला सोहम् देखील ज्ञानाच्या लढाईवर निघालेला ज्ञानयोद्धा आहे. तेव्हा त्याला हसतमुखाने यशस्वी होण्याचा आशीर्वाद देत तू निरोप दे. तुझ्या प्रेमाची सगळी ताकद पणाला लाव, जेणेकरून तो परत येईल तेव्हा तुझ्या आनंदाचा वटवृक्ष तयार झालेला असेल. तुझी नोकरी अजून सुरू आहे. शिवाय, तुझे इतर छंद जोपासण्यासाठी उलट तुला पुरेपूर वेळ मिळेल. अधूनमधून आम्हाला भेटायला येत जा किंवा आपल्या नातेवाईकांना भेटायला जा. जागा बदलली की, तुझं मन देखील टवटवीत होईल.”
हेही वाचा – लढाई… व्यवहार की भावना?
“हे बघ जो तो आपलं प्रारब्ध घेऊन जन्माला येतो आणि आयुष्याचा प्रवास करत असतो त्या आकाशगंगेतील ग्रहांप्रमाणे. आपली मुलं आपल्या जवळ असताना जशी आपल्या आयुष्यात दिवाळी सुरू असते, तसंच काही काळासाठी दूर असताना त्यांच्या सोबतच्या गोड आठवणींसोबत एकटेपणाची दिवाळी देखील साजरी करता यायला पाहिजे आपल्याला! देव घेत असलेल्या या तुझ्या मातृत्वाच्या परीक्षेत तुला घवघवीत यश मिळेल, याची खात्री आहे मला,” असे सांगून त्यांनी मला विश्वास देण्याचा प्रयत्न केला.
बाबा मला त्यांच्यापरीने समजावून गेले आणि दहा मिनिटांतच सोहम् घरी आला. माझा हसतमुख चेहरा बघून त्याला आश्चर्य वाटले, “काय ग आई! कोणी जादूगार आला होता की, काय मी नसताना? किती रिलॅक्स दिसते आहेस तू आता…”
“हो आला होता एक जादूगार… त्याने माझी व्यवस्थित तयारी करून घेतली आहे.”
“कसली तयारी? माते, कळेल असं बोल प्लीज…” सोहम् मला चिडवताना खूपदा माते म्हणून हाक मारायचा.
“माझी मातृत्वाच्या परीक्षेची तयारी. तीन वर्षे चालणारी ही खडतर परीक्षा मी मोठं यश संपादन करून पास होणार आहे, याची खात्री मला आता पटली आहे. तू निश्चिंतपणे जा ठरल्याप्रमाणे अमेरिकेला पुढील शिक्षणासाठी…” माझ्या बोलण्याचा काहीच उलगडा न झाल्याने दोन्ही खांदे उडवून सोहम् आतल्या खोलीत निघून गेला.
